Kavruk yüzlerimizde hüzünlerin solgun izleri
Dün dünde kalmadı, ayak izleriyle geldi bugünlere
Sokaklarda şakaklarımızdan vurulduk kalleşçe
"Kanımız aksa da zafer İslâm'ın" desek de dün
Kanımız aktı oluk oluk, zafer İslâm'ın olmadı hiç
Amerika, Rus, Çin'in oldu, bilmeden hizmet ettik canilere
Yusufçuk kuşları kondu her sabah pencerelerimize
Yusufçuklarla dertleştik, dertlendik hücrelerimizde
Ferhat Tüysüz "annem" şiirini okuyordu hüzünkâr sesle
Ben bağlamamın tellerine vuruyordum, hüzzam ezgiyle
Fecir vakitlerine kadar, ranzalarda vefalı sohbetler
Bir değirmen çıkrığı gibi dönüp duruyordu dillerimizde
Adana Kiremithane, Adana'nın yazı bir çekilmez kahır
Gardiyanlar zulmünde kalmıyordu bizlerde sabır
Hasan Hüseyin bir servi boydu, göklere doğru uzayan
Abdurrahman Kılıç çelik yürekti, ülkü için çağlayan
Bir Yunus Uzun vardı şamel bıyığıyla gönüller eri
Turan Fidan Osmaniyeli, şimdi aramızda olmayan
“Yufka yüreklilerle çetin yollar aşılmaz” ölüyorduk
Ölümlerin üstüne gider iken korkmuyor, gülüyorduk
Üçayaklı şafaklarda dâra çekiliyorduk dokuz fidan
Hayın pusularda kurşunlara geliyorduk binlerce can
Güzel atlara binip, ötelere yollanırken Alpler, Erenler
Amcaların kurdukları kirli, süfli tuzakları bilmiyorduk
Şimdi gevrek yürekli bir hamiye ram olduk eyvah
Ne şanlı hâtıra kaldı, ne dilimizde Özmenem türküsü
Hâtıralarımız eskidi, antik bir kilim gibi yırtıldı
Parçalara ayrıldık, savrulduk bizi kuşlar bile toplamaz
Suçlamalar, ayrılıklar, ihtilaflar şahikalarca yükselir
Sahi nerede, birbirleri için ölenlerin kutlu ülküsü
Celalettin Kurt
