Partilere(malum parti) kuruluş aşamalarında samimi duygularla destek veren kitleler ile sürecin sonunda gücü elinde tutan bürokratik ve ekonomik yapılar arasındaki fark, toplumsal vicdanda giderek daha fazla tartışılıyor. Yola çıkılırken hedeflenen "adalet" ve "kalkınma" kavramları; bugün ne yazık ki gelir adaletsizliği, liyakat eksikliği ve derinleşen bir yokluk ve yoksullukla anılır hale gelmiştir.
Liyakatten İltimas ve kayırmacılıkla Değişen Dengeler
Bir ülkede adalet sadece mahkeme salonlarında dağıtılmaz; işe alımlarda, kamu ihalelerinde ve kaynakların dağıtımında da adalet aranır. Liyakatin yerini sadakate ve iltimasa bıraktığı her sistemde, hak edenlerin geride kaldığı, köklü değerlerin yerini kısa yoldan kazanç sağlama hırsına bıraktığı bir yapı ortaya çıkar.
Siyasi gücü ve imkânları bir hizmet aracı olarak görenler ile bu gücü kendi ikbal ve menfaatı için kullananlar arasındaki çizgi muğlaklaştığında, en büyük zararı yine toplumun kendisi görür. Bir zamanlar "yolsuzluk, yokluk ve yoksullukla mücadele" vaadiyle öne çıkan söylemlerin, bugün yerini ekonomik krizin ve imtiyazlı grupların gölgesinde kalan bir tabloya bırakmış olması iç acıtıcıdır.
Adalet ve Ekonomi Birbirinden Ayrılamaz, para ürkektir
Ekonomik krizler, yokluk ve yoksulluk, yalnızca küresel konjonktürün bir sonucu değildir; hukukun üstünlüğünün, şeffaflığın ve denetlenebilirliğin zayıfladığı zeminlerde derinleşir. Hukuki güvencenin eridiği, kamu kaynaklarının kullanımında şeffaflığın azaldığı bir ortamda ne adil bir gelir dağılımı sağlanabilir ne de sürdürülebilir bir kalkınma gerçekleşebilir.
Bugün milyonlarca vatandaş asgari yaşam için mücadele ederken, kamu imkânlarına yakın çevrelerin elde ettiği iltimaslar, toplumdaki adalet duygusunu derinden zedelemektedir. Hukukun devleti korumak yerine vatandaşı ve kamu hakkını koruduğu bir anlayışa dönülmediği sürece, yoksullukla mücadele etmek mümkün görünmemektedir.
Sonuç Olarak
Siyasi partiler gelip geçicidir; kalıcı olan ise toplumun adalet duygusu, etik değerleri ve geleceğe olan inancıdır. Gücün merkezileşmesi ve denetimsizleşmesi, her dönemde benzer sonuçlar doğurmuştur. Türkiye'nin ihtiyacı olan şey; kaynakların adil dağıtıldığı, liyakatin esas alındığı, hesap verilebilirliğin sağlandığı ve adalet ilkelerinin amasız-fakatsız uygulandığı bir yönetim anlayışıdır.
Adalet istisnasız herkese lazımdır; Adalet yoksa refah yoktur, huzur bulunmaz. Adaletsizlik ekonomiyi küstürür, parayı da kaçırır.
